tecnoloxia.org

Tecnoloxía na Educación Secundaria

O avance das telecomunicacións

Imaxínate un mundo sen teléfono móbil, televisión ou internet. Hoxe en día para nós é case impensable, pero os nosos pais e avós viviron a súa infancia sen todo iso.

teléfono móbil Siemens C21 (1980)Que medios de comunicación existían cando o teu pai ou a túa nai tiñan a túa idade? Investiga o mesmo cos teus avós. Failles unha entrevista (Como se comunicaban cos familiares e amigos, como pasaban o tempo, como se informaban das novas, etc.) e amplía a información buscando en internet, resaltando os cambios habidos ata o día de hoxe.

Aquí van algunhas ligazóns útiles para o teu traballo de investigación:

Podes darte un paseo polo Museo Virtual das Telecomunicacións para coñecer o pasado, presente e futuro das telecomunicacións.

Outro sitio útil é o que nos ofrece a Fundación Telefónica. Alí podemos aprender cómo funcionan múltiples trebellos destinados á comunicación e a súa historia mediante animacións, experimentos e actividades diversas.

Na sección de ligazóns podes atopar máis información sobre as tecnoloxías da comunicación.…

Subscrición RSS

Cando entramos neste sitio e noutros blogs atopamos iconas similares a estas. Que son?
feed
Están relacionadas coa subscrición ou sindicación a un sitio web. No canto de ir ver os teus blogs favoritos dun en un para ver se hai cousas novas, é posíbel que estes sitios te avisen cando publican unha nova entrada e que podas lela sen necesidade de acceder a través da súa URL.

A publicación estandarizada de contidos coñécese como feed, e pode facerse en distintos formatos. RSS e Atom son os máis populares.

Un arquivo RSS é a descrición estrutural dun sitio web en formato XML. O sitio web xera un feed ou canal que permanece aloxado no servidor xunto co resto de arquivos.

O canal de tecnoloxia.org é: http://tecnoloxia.org/principal/?feed=rss2

Unha vez o feed está dispoñible, podemos acceder ós contidos da web sen a necesidade de entrar nela. Para iso necesitamos un programa lector ou agregador de feeds.

Hai distintos tipos de lectores feed:

Os baseados en web permiten a visualización das subscricións nunha páxina web. Só tes que crear a túa conta e engadir as túas subscricións. Estes son algúns exemplos:

Outros agregadores están integrados en programas clientes de correo. Por exemplo, podemos subscribirnos a un canal utilizando Thunderbird. Podes ver como facelo no wiki de mancomun.

Outra utilidade dos RSS é poder crear un gadget para introducilo na túa web ou blog, de xeito que aparezan as últimas entradas dun sitio determinado. Podes facelo con google, feeddigest e outros.

En youtube hai un vídeo no que se explica isto do RSS (grazas a blogarte pola ligazón):


Un exercicio para clase: non só tedes que crear un blog, tamén tedes que subscribirvos ós blogs creados polos vosos compañeiros e compañeiras de clase. Tamén podedes incluír as últimas entradas do voso blog favorito no sidebar.…

Wii

O CEIP de Palmeira publica na súa web as instrucións para a construción dun encerado dixital de baixo custo (menos de 60 euros), utilizando o mando duna wii e fabricando artesanalmente un punteiro infravermellos como o que ves na imaxe.
punteiro IR

A idea é moi interesante para aqueles centros ós que lles interese ter un encerado dixital e non teñan presuposto para mercalo.

wiimoteEste proxecto paréceme moi interesante para comprender un pouquiño mellor a tecnoloxía actual que, no caso da wii, combina electrónica, tecnoloxías da comunicación, tecnoloxías da información e tamén materiais, pois de algo está fabricada.

Unha das principais características do wii remote ou wiimote é o seu sensor de movemento, o que lle permite medir distancias, detectar a dirección dos movementos e determinar a posición do control utilizando un acelerómetro e un sensor de IR.

celerómetroacelerómetroO acelerómetro é un dispositivo que detecta e mide a vibración, a inclinación, a velocidade e, por suposto, a aceleración. Hai moitos tipos de acelerómetros, e atópanse en teléfonos móbiles, en podómetros, nos airgbag dos automóbiles, sismógrafos, lavadoras, cámaras fotográficas, robots, etc.
Constan dunha peza móbil que, segundo o seu movemento, produce diferentes voltaxes na placa, que constitúen os datos que logo van ser procesados.

A barra que se coloca debaixo do televisor serve de guía para o wiimote, detectando a dirección dos seus movementos. Consta dun conxunto de LEDs infravermellos. O wiimote ten un sensor de luz IR que detecta a posición dos LEDs da barra e determina a distancia do control á televisión. O movemento e a rotación do control con respecto ó chan calcúlanse tendo en conta o ángulo relativo á barra e as voltaxes do acelerómetro.
barra wii
Tódolos datos de detección de movemento e de apuntado envíanse a un chip Bluetooth integrado na placa do mando wiimote. Este chip encárgase de enviar instantaneamente o conxunto de datos á wii para a súa recepción e posterior proceso para amosar os resultados na pantalla. A comunicación realízase mediante ondas de radio, na banda de 2.4 GHz.

Se queres saber máis sobre o funcionamento do wiimote podes visitar esta páxina.…

Bluetooth e as ondas de radio

Hai moitas maneiras de conectar dispositivos electrónicos entre si, mediante cables, sinais de radio, infravermellos, e unha variedade maior de conectores, enchufes e protocolos.

bluetoothA tecnoloxía de comunicación sen fíos Bluetooth utiliza ondas de radio de curto alcance (de 2,4 a 2,48 GHz de frecuencia) Permite comunicacións de ata 10 m e sóese utilizar para as comunicacións entre teléfonos móbiles, PDAs, ordenadores, cámaras, reprodutores de mp3, consolas e outros aparellos.

Componse fundamentalmente de dúas partes: un dispositivo de radio encargado de transmitir e modular o sinal e un controlador dixital que se encarga de procesar a información.

Un dos produtos máis coñecidos que utilizan bluetooth é o auricular sen fíos que nos permite escoitar música sen os molestos cables.

Pero a transmisión de son a curto alcance mediante ondas de radio non é cousa de agora. En 1924, nunha estación de radiodifusión de Chicago xa se utilizaban uns auriculares sen fíos para probar a transmisión dende calquera punto do estudio.

auricular sen fíos de 1924esquema

O trebello era un receptor de radio que constaba dunha bobina, un detector de cristal e un condensador de sintonía, que se conectaba a uns auriculares e púñase sobre a cabeza. Dende logo que parece bastante incómodo. (fonte: colgado de las telecomunicaciones)

Podes fabricar ti o teu propio receptor de radio. Na sección de proxectos de electrónica analóxica tes as instrucións.…

Prohibir tecnoloxía?

teléfono móbilO últimos acontecementos relacionados coa gravación de agresións en teléfonos móbiles e posterior difusión por parte de menores de idade abriron un debate tanto nos centros de ensino como nos medios de comunicación. “Hai que prohibir os teléfonos móbiles nas escolas!” Propugnan moitas persoas. De feito en moitos centros a dirección xa se apresurou a dicir “está prohibido o uso de móbiles neste centro”, por non dicir que certas comunidades autónomas teñen imposta esta norma dende as consellerías de educación.

Eu pregúntome: Que culpa terán eses trebellos?
A tecnoloxía por si mesma non é boa nin mala. O que pode ser bo, malo, moral, inaxeitado, un acto delictivo ou non, etc. é o uso que se faga desa tecnoloxía, pero non a tecnoloxía. Se o problema é que se podan gravar imaxes e vídeos, por que non prohibir as cámaras de fotos e de vídeo que temos nos centros? Se o problema é que se suban imaxes a Internet, por que non prohibimos Internet? Dende logo que iso non tería sentido.

Propoño un pouco máis de reflexión antes de poñer normas á lixeira. En todo caso a norma nun centro podería ser “está prohibida a utilización de móbiles no centro para actividades non educativas” ou algo similar, sempre matizando que tipo de uso non está permitido, pero non prohibir unha ferramenta que pode ser útil para milleiros de actividades educativas.

condensador electrolíticoUn teléfono móbil pode ser unha ferramenta máis no proceso de ensinanza-aprendizaxe. Por que non? Por exemplo, un traballo que propoño tódolos anos é que o alumnado elixa un trebello de uso común (un motor eléctrico, un disco duro, un rato, un bolígrafo, un adaptador dun móbil, etc.) o desmonte para analizar cómo funciona e elabore un traballo no que se explique a súa composición e o seu funcionamento, utilizando un procesador de textos, unha presentación de diapositivas ou unha pequena web, dependendo do nivel. No proceso de análise do obxecto de estudio o alumnado vai sacando fotografías do mesmo, e como non temos cámaras dixitais para todos, utilizan os seu teléfonos móbiles. Estas fotografías trátanse con diversas aplicacións de tratamento de imaxes e incorpóranse aos traballos, que logo pódense publicar en Internet.

Para a elaboración da memoria dun proxecto de tecnoloxía tamén utilizan os móbiles para ir sacando imaxes do proceso de construción. Cando o prototipo está máis ou menos rematado e funcionando tamén utilizan os seu móbiles para filmar un vídeo e incluílo na memoria. Estas imaxes e vídeos constitúen uns recursos gráficos complementarios a outros como o bosquexo inicial, os planos de conxunto, os esquemas electrónicos, ou a explicación do funcionamento. E tamén poden subir a youtube o vídeo do seu prototipo para compartilo e amosarllo a outras persoas.

Tamén poden utilizar a calculadora que soen ter incorporada, utilizar o servizo sms para introducir entradas nun blog, e infinidade de cousas que se vos podan ocorrer. De feito, cada ano que pasa os teléfonos móbiles incorporan máis aplicacións útiles que podemos aproveitar para ensinar calquera materia do currículo.

Sexamos máis críticos coas informacións que nos transmiten os medios de comunicación. Sorpréndeme un titular nun xornal no que se lía “as imaxes da agresión ao menor de Boiro publicáronse en Internet”. Por que a nova non indica que as imaxes da agresión ao menor de Boiro difundíronse en tódalas cadeas de televisión? Parece que o problema está no medio de difusión, na tecnoloxía utilizada para difundir as imaxes, pero non na propia agresión, feitos que non debemos permitir e ante os que hai que actuar e, sobre todo, educar.…