tecnoloxia.org

Tecnoloxía na Educación Secundaria

Aeroxeradores

Xa temos costume de ver infinidade de aeroxeradores espallados polos montes da nosa terra, e feito Galicia é o país da UE con maior potencia eólica por Km cadrado.

Na terra:

De maior ou menor tamaño, máis altos ou máis baixos, máis rápidos ou máis lentos, tódalas máquinas que vemos son máis ou menos similares. Se queres saber como funciona un aeroxerador recoméndoche que visites “Moliner e o vento”.

Pero aínda non o vimos todo:

Dado que nos aeroxeradores convencionais prodúcense importantes perdas por fricción dos seus elementos, a compañía MagLev Wind Turbine Technologies propón a construcción da xigantesca turbina eólica Maglev, que podería xerar un gigavatio de potencia. Neste dispositivo ás pas da turbina suspéndense sobre un colchón de aire grazas a un sistema de levitación magnética, eliminándose a fricción e aumentando o rendemento.

maglev
(fonte: tecnoaereo)

No aire:

Na procura dun lugar que aumente o rendemento dos aeroxeradores hai quen propón instalalos a unha maior altura. Existen diversos prototipos.

A empresa Magenn Power propón situar uns aeroxeradores eólicos a 330 metros de altura. Trátase dun dispositivo de 30 m de ancho recheo de helio (co fin de manter a elevación) e está provisto dunha turbina de eixe horizontal.

turbina elólica de helio
(fonte: ecofactory)

Empresas e universidades están a estudar a posibilidade de deseñar turbinas que poidan voar.
Cada planta contaría con catro rotores (semellantes aos dos helicópteros) para mantela no aire. A electricidade transmitiríase por cabos de aluminio.

turbina voadora
(fonte: vieiros)

Ambos sistemas contarían cun amarre ao chan.

No mar:

Os aeroxeradores poden instalarse no mar, resultando máis rendibles cos de terra porque os ventos no mar garanten unha produción sostida de enerxía. A pesar do rexeitamento do goberno galego á instalación de parques eólicos mariños na nosa comunidade, un estudo do Goberno central sobre as áreas potencialmente máis valiosas neste campo incluíu un sector da costa de Lugo e o litoral dende Baiona ata a fronteira portuguesa.

parque eólico mariño
(fonte: instantshift.com)

Non son muíños:

Unha recomendación para falar con propiedade: Non se debe chamar “muíño” a un aeroxerador. Un muíño serve para moer, e un aeroxerador serve para xerar enerxía eléctrica a partir do vento. Polo tanto, nos parques eólicos non hai muíños, senón aeroxeradores.

Datos:

Asociación eólica.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Email this to someone

As vistas cun tetris 3D

tericalHai a quen lle custa iso de ver imaxes tridimensionais nun plano, por non falar do alzado, a planta e o perfil, pero hai un xeito de aprendelo moi entretido: xogar ó Tetrical, que funciona con pezas tridimensionais, complicando aínda máis o xogo do tetris.

Para comezar resulta máis doado o Cubical, da mesma casa, digitalmachina.

(Fonte: código cero)

Na rede hai un feixe de aplicacións para facer debuxos en tes dimensións. Un deles é Building Houses que che pide que constrúas pezas mediante bloques con axuda das súas vistas.

Na sección de ligazons podes atopar outras aplicacións e programas de debuxo tridimensional.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Email this to someone

Banda deseñada online

En Internet atopamos infinidade de ferramentas on-line para facer de todo, sen ter que instalar programas no ordenador. Un exemplo é a creación de banda deseñada.

stripgenerator

Unha tarefa que propoño: crear unha tira de banda deseñada para publicala na revista do instituto. Ten que contar algo relacionado coa tecnoloxía.

Aquí tes algúns sitios onde podes crear as túas tiras cómicas:

Comics animados:

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Email this to someone

A lenda urbana dos fluorescentes

fluorescenteHai pouco unha compañeira do instituto afirmaba que era mellor non apagar a luz das aulas durante o recreo pequeno de 15 minutos, xa que as lámpadas fluorescentes consumen moito no acendido, máis que se as mantemos acesas.

Eu contesteille que iso era unha lenda urbana, que en todo caso o que aforrariamos serían tubos fluorescentes (durarán máis cantas menos veces os acendamos), pero non enerxía eléctrica.

A verdade é que hai moita xente que pensa isto (éche o que teñen estas lendas), e pódense realizar os cálculos pertinentes para comprobalo.

Por exemplo, imos coller un fluorescente de 20 W:

  • Potencia do fluorescente: 20 W
  • Potencia consumida ó acendelo: 100 W (máis ou menos)

Supoñamos que o fluorescente tarda en acenderse 1 segundo. Nese caso a enerxía consumida durante o acendido sería:

  • E = P t = 100 W 1 s = 100 J

O tempo que ten que estar aceso un fluorescente para consumir a mesma enerxía sería:

  • E = P t t = E / P = 100J / 20W = 5 s

 

Polo tanto, esta lenda urbana só sería aplicable se o recreo durase 5 segundos ou menos.

Outra cousa é que nos compense deixar a lámpada acesa para aforrar tubos fluorescentes, pero está claro que enerxía eléctrica non aforramos.

Podes ler unha explicación sobre isto en curioso pero inútil e tamén podes ver unha animación flash sobre o funcionamento dunha lámpada fluorescente

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Email this to someone

Bluetooth e as ondas de radio

Hai moitas maneiras de conectar dispositivos electrónicos entre si, mediante cables, sinais de radio, infravermellos, e unha variedade maior de conectores, enchufes e protocolos.

bluetoothA tecnoloxía de comunicación sen fíos Bluetooth utiliza ondas de radio de curto alcance (de 2,4 a 2,48 GHz de frecuencia) Permite comunicacións de ata 10 m e sóese utilizar para as comunicacións entre teléfonos móbiles, PDAs, ordenadores, cámaras, reprodutores de mp3, consolas e outros aparellos.

Componse fundamentalmente de dúas partes: un dispositivo de radio encargado de transmitir e modular o sinal e un controlador dixital que se encarga de procesar a información.

Un dos produtos máis coñecidos que utilizan bluetooth é o auricular sen fíos que nos permite escoitar música sen os molestos cables.

Pero a transmisión de son a curto alcance mediante ondas de radio non é cousa de agora. En 1924, nunha estación de radiodifusión de Chicago xa se utilizaban uns auriculares sen fíos para probar a transmisión dende calquera punto do estudio.

auricular sen fíos de 1924esquema

O trebello era un receptor de radio que constaba dunha bobina, un detector de cristal e un condensador de sintonía, que se conectaba a uns auriculares e púñase sobre a cabeza. Dende logo que parece bastante incómodo. (fonte: colgado de las telecomunicaciones)

Podes fabricar ti o teu propio receptor de radio. Na sección de proxectos de electrónica analóxica tes as instrucións.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Email this to someone